تشخیص و درمان در رفتگی لگن

چندین گزینه برای درمان در رفتگی لگن در سگ‌‌ها از تغییر روش زندگی تا جراحی برای دررفتگی لگن در سگ ها وجود دارد.

اگر در رفتگی لگن سگ شما خفیف باشد، یا جراحی برای او مناسب نباشد دامپزشک شما روشی به غیر از جراحی پیشنهاد می‌دهد.

  • کاهش وزن برای برداشتن فشار از روی لگن

  • محدود کردن فعالیت به خصوص روی سطوح سخت

  • فیزیوتراپی

  • داروهای ضدالتهاب (داروهای ضدالتهاب غیر استروئیدی، آسپیرین، کورتیکواستروئید ها

  • اصلاح کننده های مایع مفصلی

اگر جراحی برای سگ شما مناسب باشد، گزینه های دیگری نیز وجود دارند. هرچند روش های متفاوت جراحی وجود دارند، رایج ترین جراحی ها برای دررفتگی لگن عبارتند از:

  • استئوتومی دوگانه یا سه گانه لگن

  • استئوتومی سر فمورال

  • جایگزینی کامل لگن

DPO/TPO

جراحی DPO/TPO معمولا برای سگ های زیر ۱۰ ماه انجام می‌شود.

در این جراحی، جراح عملکرد میان توپ و حفره مفصل را با بریدن قسمتی از استخوان لگن و چرخش این قسمت ها بهبود میبخشد.

FHO

جراحی FHO میتواند در سگ های بالغ یا جوان صورت گیرد.

جراحی شامل بریدن سر فمورال، یا «توپ» مفصل لگن می‌شود که به ایجاد یک مفصل “تقلبی” توسط بدن و بهبود در رفتگی لگن منجر می‌شود.

FHO عملکرد نرمال لگن را برنمیگرداند، اما میتواند برای کنترل درد گزینه مناسبی باشد.

THR

تاثیرگذارترین جراحی برای دررفتگی لگن، جایگزینی کامل لگن است.

جراح همه مفصل را با ایمپلنت های فلزی و پلاستیکی جایگزین کرده، که عملکرد لگن را به دامنه طبیعی بازمی‌گرداند و بیشتر ناراحتی و درد دررفتگی لگن را از بین میبرد.

پیشگیری از در رفتگی لگن در سگ‌ها

همه موارد در رفتگی لگن قابل درمان نیستند، اما برای کاهش خطر ابتلای سگ به این بیماری می‌توان اقداماتی انجام داد.

اطمینان از سلامت سیستم اسکلتی سگ باید از دوران جوانی سگ صورت گیرد.

تغذیه مناسب توله سگ، به خصوص در نژاد های عظیم الجثه، قدم بزرگی برای رشد سالم استخوان و مفاصل سگ بوده و از رشد بیش از اندازه سگ جلوگیری می‌کند.

چاقی سگ‌ها

با رشد سگ، فراهم آوردن شرایط فعالیت مناسب و تغذیه درست می‌تواند از چاقی جلوگیری کرده که یکی از عوامل بزرگ ابتلا به دررفتگی لگن است.

چاقی می‌تواند منجر به دیگر مشکلات سلامتی از دیابت گرفته تا دررفتگی آرنج شود.

پس از غذای اضافه و غذاهای چرب دوری کنید.

غذای نژاد های عظیم الجثه سگ معمولا  شامل مکمل های مفصلی مثل گلوکوزامین می‌شوند.

همچنین می توانید این مکمل را برای سگ های مستعد به آرتروز و دررفتگی لگن خریداری کنید.

با وجود محدود بودن تحقیقات، این مکمل ها می‌توانند علائم دررفتگی لگن را کاهش دهند.

اقدام پیشگیرانه

بهترین اقدام یک پرورش دهنده برای پیشگیری از در رفتگی لگن، کنترل سگ های خود برای پیشگیری از انتقال بیماری است.

ست سلامت بنیاد ارتوپدی حیوانات  (OFA) می‌تواند به تعیین وضعیت لگن سگ ها برای پرورش دهندگان کمک کرده و از زاد و ولد سگ هایی با مفاصل لگنی استاندارد اطمینان حاصل کند.

سگ های مبتلا به دررفتگی لگن معمولا در صورت درمان، طول عمر بالا و باکیفیتی خواهند داشت.