در رفتگی لگن در سگ‌ها؛ این دو کلمه صاحبان نژاد‌های عظیم الجثه سگ را به وحشت می‌اندازد.

این بیماری می‌تواند کیفیت زندگی سگ را کاهش داده و برای صاحب سگ دردناک باشد.

خبر خوب این است که در صورت آگاهی از بیماری‌های احتمالی مثل در رفتگی لگن در‌ نژاد سگ‌های عظیم الجثه، قدم بزرگی برای راحتی سگ خود برداشته‌اید.

در رفتگی لگن سگ چیست؟

ددر رفتگی لگن در سگ‌ها یک بیماری اسکلتی است که به خصوص در نژاد‌های عظیم الجثه سگ‌ها رخ می‌دهد اما می‌تواند در نژاد‌های کوچک‌تر نیز اتفاق بیفتد.

برای درک بهتر این بیماری، صاحبان سگ ابتدا باید با آناتومی مفصل لگن آشنا شوند.

مفصل لگن همانند یگ توپ و حفره عمل می‌کند.

در سگ‌های مبتلا به در رفتگی لگن، این مفصل به درستی شکل نگرفته و به جای حرکت نرم، ساییده می‌شود.

این پدیده به مرور زمان منجر به زوال و اختلال در عملکرد مفصل می‌گردد.

علت دررفتگی لگن در سگ‌ها

چندین عامل منجر به در رفتگی لگن در سگ‌ها می‌شوند، که اولین آن‌ها وراثت است.

در رفتگی لگن ارثی بوده و به خصوص در نژاد‌های بزرگ جثه سگ‌ها مثل دین بزرگ، سینت برنارد، لابرادوررتریور و ژرمن شپرد شایع است.

این عامل پیش تعیین شده ارثی می‌تواند با عوامل محیطی مانند رشد بیش از اندازه، فعالیت، وزن سگ و تغذیه او تشدید شود.

نژاد‌های عطیم الجثه توله سگ‌ها به مواد مغذی مخصوص و غذا‌های خاص نیاز دارند.

این غذا‌ها می‌تواند از رشد بیش از اندازه که منجر به اختلالات اسکلتی مثل دررفتگی لگن، آرنج و دیگر بیماری‌های مفصلی می‌شود، جلوگیری کنند.

کاهش نرخ رشد این گونه‌ نژاد‌ها به مفاصل آن‌ها بدون فشار بیش از اندازه اجازه رشد داده و به پیشگیری از مشکلات بعدی کمک می‌کند.

فقط مخصوص سگ‌های بزرگ نیست

مواد مغذی نامناسب و ناکافی و همچنین فعالیت بیش از اندازه یا کم نیز می‌تواند در ابتلا به دررفتگی لگن تاثیر داشته باشند.

چاقی می‌تواند فشار زیادی بر مفاصل سگ وارد کند که باعث تشدید یا وقوع بیماری‌هایی همچون دررفتگی لگن در سگ‌ها می‌شود.

برای انتخاب بهترین رژیم غذایی و اندازه فعالیت روزانه مورد نیاز برای سلامت سگ با دام پزشک خود مشورت نمایید.

صاحبان سگ‌های کوچک‌تر نیز در امان نیستند. نژاد‌های کوچک یا متوسط سگ‌ها نیز می‌توانند به دررفتگی لگن مبتلا شوند.

علائم را شناسایی کنید

برخی سگ‌ها از ۴ ماهگی این علائم را بروز می‌دهند، حال که دیگر سگ‌ها حین رشد به همراه آرتروز به آن مبتلا می‌شوند.

در هر صورت، موارد زیر علائم مربوط به دررفتگی لگن بوده که صاحبان سگ‌های عظیم الجثه باید با آن آشنا باشند.

بسته به شدت و مدت ابتلا به این بیماری، این علائم متفاوت خواهند بود.

• فعالیت کم
• دامنه حرکتی کم
• دشواری در بلند شدن، پریدن، دویدن یا بالا رفتن از پله‌ها
• لنگی در پشت پای عقب
• شل شدگی مفاصل
• ایستادن محدود
• تاب خوردن، راه رفتن به شکل «پرش خرگوشی»
• ساییدگی مفصل حین حرکت
• از دست دادن عضلات ران
• بزرگی عضلات شانه برای جبران ضعف پای عقب
• درد
• خشکی عضلات

تشخیص دررفتگی لگن در سگ‌ها

در جلسات معاینه عمومی سگ، دام پزشک شما یک معاینه فیزیکی انجام خواهد داد.

برخی اوقات این معاینه برای تشخیص علائم دررفتگی لگن کافی خواهد بود.

در دیگر موارد مطلع سازی دامپزشک و آگاه سازی او از ناراحتی سگ به شما بستگی دارد.

اگر شما یا دام پزشک به دررفتگی لگن مشکوک هستید، اولین اقدام دام پزشک انجام چندین معاینه فیزیکی کامل است.

دامپزشک انعطاف پذیری مفاصل را معاینه کرده و شلی مفاصل پای پشتی سگ، ساییدگی، درد یا کاهش دامنه حرکتی را بررسی می‌کند.

تشخیص قطعی معمولا با رادیوگرافی (ایکس ری) صورت می‌گیرد.