خلاصه‌ی تاریخی داشهوند: داشهوند که موسوم به داکل (Dackel) یا تکل (Teckel) نیز هست، از قرون وسطی شناخته‌شده بوده است. از سگ‌های براکن (Bracken) که مدام تولیدمثل می‌کردند و مخصوصاً برای شکار زیر زمین مناسب بودند، داشهوندهای پاکوتاه امروزی به وجود آمدند و به‌عنوان یکی از متغیرترین و مفیدترین نژادهای سگ شکاری شناخته شدند.

او همچنین موفقیت زیادی در شکار روی زمین دارد، با زبانش، شکار زخمی را جستجو و ردیابی می‌کند. قدیمی‌ترین کلاب برای پرورش داشهوند «داچ تکل کلاب (Deutsche Teckelklub)» است که در سال ۱۸۸۸ تأسیس شد. در طول دهه‌ها، داشهوند در سه اندازه (تکل، تکل مینیاتوری و تکل خرگوشی) و سه نوع پوشش (موهای نرم، موهای وز و سیمی و موهای بلند) پرورش داده شد.

ظاهر کلی داشهوند: نزدیک به زمین، پاهای کوتاه، ساختار بلند، اما متراکم و جمع‌وجور، بسیار عضلانی، با حالت سر جسور و مبارزه‌طلب، حالت صورت هوشیار و مراقب. ظاهر کلی این سگ بستگی به جنسیتش دارد. برخلاف پاهای کوتاه نسبت به بدن طولانی، بسیار فعال و چالاک است.

تناسبات مهم داشهوند: فاصله‌ی کفل‌ها از زمین یک‌سوم قد شانه‌ها است، طول بدن باید نسبت ۱ به ۷/۱ یا ۸/۱ متناسب با قد شانه‌ها باشد.

رفتار/ روحیه داشهوند: طبیعت مهربان، عصبی یا خشن نیست و روحیه‌ی آرام دارد. سگ شکاری با اشتیاق، محافظه‌کار و سریع با بینی فوق‌العاده.

سر

از دید بالا و نیمرخ صورت بلند است. به‌صورت یکنواخت به سمت بینی چرمی باریک می‌شود، اما نوک‌تیز نیست. تیغه‌های ابرو قابل‌مشاهده هستند. غضروف و پل بینی، بلند و باریک هستند.

بخش جمجمه

جمجمه: نسبتاً تخت، به‌تدریج با پل بینی که اندکی قوس دارد، ادغام می‌شود. زاویه‌ی اتصال پوزه به جمجمه: فقط اندکی نمایان است.

بخش صورت

بینی: چرمی و بزرگ.

پوزه: بلند و به اندازه‌ی کافی پهن و قوی است. می‌تواند کامل باز شود، آرواره‌ها تا زیر چشم‌ها از هم جدا هستند. لب‌ها: محکم بسته می‌شوند و به خوبی آرواره‌ی پایینی را می‌پوشانند.

آرواره‌ها/ دندان‌ها: آرواره‌ی پایینی و بالایی بزرگ. دندان‌های بالا و پایین به شکل لبه‌های قیچی بر هم قرار می‌گیرند. متوازن هستند و محکم بر روی هم بسته می‌شوند. در حالت ایده‌آل ۴۲ دندان کامل مطابق مقتضیات دهان یک سگ را دارد. دندان‌های نیش قوی که دقیقاً روی هم قفل می‌شوند.

چشم‌ها: اندازه‌ی متوسط، بیضی‌شکل، بافاصله، با حالت پرانرژی و درعین‌حال دوستانه. نگاه سگ خیره نیست.

رنگ چشم‌ها: براق، برای تمام رنگ پوشش‌ها قهوه‌ای قرمز تیره تا قهوه‌ای مایل به سیاه. چشم‌های آبی، زرد یا مرواریدی برای سگ‌های خال‌خالی مجاز است، اما مطلوب نیست.

گوش‌ها: نقطه‌ی اتصال گوش‌ها بالای جمجمه قرار دارد. زیاد روبه‌جلو نیستند. گرد و به اندازه‌ی کافی بلند هستند، اما نه طوری که مبالغه‌آمیز به نظر برسد. گوش‌ها باریک، نوک‌تیز یا تاخورده نیستند. متحرک هستند و لبه‌ی جلویی آن‌ها به گونه‌ها نزدیک است.

گردن: به اندازه‌ی کافی بلند و عضلانی است. پوست روی گلو، تنگ است. پس گردن اندکی قوس دارد، گردن را آزادانه و بالا نگه می‌دارد.

بدن

خط بالای بدن: به‌صورت خیلی موزون گردن را به کفل‌های اندکی مورب متصل می‌کند.

سرشانه‌ها: مشخص.

کمر: پشت سرشانه‌های بلند، خط بالای بدن صاف یا با اندکی قوس از بالای ستون فقرات، به سمت انتهای بدن می‌رود. محکم و عضلانی.

گرده‌ها: عضلانی و قوی. به اندازه‌ی کافی بلند هستند. کفل: پهن و با طول کافی. اندکی مورب.

سینه: جناغ سینه بزرگ و برجسته است به‌طوری‌که در دو طرف آن اندکی فرورفته به نظر می‌رسد. قفسه‌ی سینه از دید روبه‌رو، بیضی‌شکل است. از دید بالا و کنار، بزرگ به نظر می‌رسد و فضای زیادی برای قلب و ریه‌های بزرگ دارد. دنده‌ها رو به عقب هستند. با زاویه‌ی درست بین تیغه‌ی شانه و بازو، پاهای جلو ، از نیمرخ انتهای خط جناغی را می‌پوشانند. خط زیر بدن و شکم: شکم کمی فرورفته است.

دم: نقطه‌ی اتصال دم به بدن زیاد بالا نیست و در امتداد خط بالای بدن نگه‌داشته می‌شود. اندکی قوس در یک‌سوم انتهایی دم مجاز است.

پاها

بالاتنه

ظاهر کلی: عضلانی، با زاویه‌ی مناسب. از روبه‌رو، پاهای جلو ظریف هستند و مستقیم و عمودی ایستاده‌اند. استخوان‌های قوی دارند و پنجه‌ها مستقیم روبه‌جلو هستند.

شانه‌ها: ماهیچه‌های منعطف. تیغه‌ی شانه‌ی بلند و مورب. نزدیک به سینه قرار دارند.

بازوها: طول برابر با تیغه‌ی شانه. با شانه‌ها زاویه‌ی نسبتاً قائم می‌سازند. استخوان‌های قوی و عضلات زیاد، نزدیک به دنده‌ها هستند اما می‌توانند آزادانه حرکت کنند.

آرنج‌ها: به سمت داخل یا بیرون نیستند.

ساعد: کوتاه اما با طول کافی به‌طوری‌که فاصله‌ی سگ از زمین یک‌سوم قد سرشانه‌ها است. تا حد امکان مستقیم هستند.

مفاصل خرده‌گاه: از مفاصل شانه، اندکی به هم نزدیک‌تر هستند. خرده‌گاه: وقتی از کنار دیده شوند، نباید خیلی شیب‌دار یا متمایل به جلو باشند.

پنجه‌های جلو: انگشت‌های نزدیک به هم، خمیده، با کف پنجه‌ی قوی، مقاوم و ضخیم و ناخن‌های کوتاه و محکم. انگشت پنجم هیچ کاربردی ندارد، اما نباید برداشته شود.

پایین‌تنه

ظاهر کلی: عضلات قوی دارد و متناسب با بالاتنه است. مفاصل زانو و پس‌زانو بسیار زاویه‌دار هستند. پاهای عقب موازی و چندان نزدیک یا دور از هم نیستند.

ران‌ها: باید طول کافی داشته باشند و عضلانی باشند.

زانو: پهن با زاویه‌ی مشخص.

ساق پا: کوتاه و با زاویه‌ی تقریباً قائم با ران. عضلانی.

مفصل پس‌زانو: ظریف با تاندون‌های قوی.

خرده‌گاه: نسبتاً بلند. به سمت ساق پا خم می‌شود. اندکی به جلو خمیده است.

پنجه‌های پشت: ۴ انگشت پیوسته و نزدیک به هم، خمیده. روی کف پنجه‌های ضخیم، محکم و استوار ایستاده‌اند.

طرز راه رفتن/ حرکت کردن

حرکت باید نرم و پرانرژی باشد. قدم‌های بلند پاهای جلویی، بدون این که زیاد از زمین بلند شوند. نیروی پیشرانه‌ی قوی پایین‌تنه، باید اندکی حالت جهشی به کمر بدهد. دم کمی مورب است، باید با حالتی موزون در امتداد خط کمر قرار گیرد. پاهای جلو و عقب حرکات موازی دارند.

 پوشش

پوست: چسبیده به بدن.

موهای نرم

موها

کوتاه، ضخیم، براق، متراکم و زبر. هیچ جای بدن بدون مو نیست. دم: نرم، کاملاً با مو پوشیده شده، اما چندان پرپشت نیست. خز محافظ اندکی بلند در زیر دم، نقص محسوب نمی‌شود.

رنگ

الف) رنگ خالص: قرمز، زرد مایل به قرمز، زرد که هرکدام می‌توانند موهای سیاه پراکنده داشته باشند. رنگ خالص مورد ترجیح است و قرمز از زرد یا زرد مایل به قرمز باارزش‌تر است. حتی سگ‌هایی که موهای سیاه پراکنده‌ی زیادی دارند، تحت عنوان پوشش رنگ خالص طبقه‌بندی می‌شوند. رنگ سفید مطلوب نیست، اما یک لکه‌ی کوچک، باعث رد صلاحیت سگ نمی‌شود. بینی و ناخن‌ها سیاه هستند. قهوه‌ای مایل به قرمز قابل‌قبول است، اما چندان مطلوب نیست.

ب) دورنگی: سیاه یا قهوه‌ای تیره با علائم زرد یا برنز (برند) بالای چشم‌ها، دو طرف پوزه و لب پایین، روی لبه‌ی داخلی پره‌های گوش، جلوی سینه، داخل یا پشت پاها، روی پنجه‌ها، روی مخرج سگ که تا یک‌سوم یا نصف زیر دم سگ امتداد پیدا می‌کند. در سگ‌های سیاه، بینی و ناخن‌ها هم سیاه هستند و در سگ‌های قهوه‌ای، بینی و ناخن‌ها هم قهوه‌ای هستند. رنگ سفید مطلوب نیست، اما یک لکه‌ی کوچک باعث رد صلاحیت سگ نمی‌شود. علامت‌های برنزی یا زرد (برند) خیلی پراکنده نامطلوب است.

ج) خال‌خالی (ببری، راه‌راه): رنگ اصلی همیشه تیره است (سیاه، قرمز یا خاکستری). در حالت مطلوب، لکه‌های نامنظم خاکستری یا بژ دارد (لکه‌های بزرگ مطلوب نیستند). رنگ تیره یا رنگ روشن نباید بر دیگری غالب باشند. داشهوند راه‌راه، رنگ قرمز یا زرد با خطوط تیره‌تر دارد. بینی و ناخن‌ها مشابه سگ‌های رنگ خالص یا دورنگی هستند.

موهای وز

موها: به‌استثنای پوزه، ابروها و لبه‌ی گوش‌ها، موها متراکم و یکنواخت هستند، ضخیم با خز بیرونی وز و خز زیرین. پوزه، مشخصاً ریش دارد. ابروها پرپشت هستند. روی لبه‌ی گوش‌ها، پوشش کوتاه‌تر از بقیه‌ی بدن است و تقریباً نرم است. دم: به خوبی و به‌صورت یکنواخت با موهای متراکم پوشیده شده است.

رنگ: غالباً رنگ‌های تیره و روشن گراز وحشی (ترکیب موهای قرمز، قهوه‌ای و سیاه) و رنگ برگ‌های خشک. در غیر این صورت، مشابه توصیف‌شده برای موهای نرم بخش الف تا ج.

موهای بلند

موها: پوشش براق با خز زیرین چسبیده به بدن، موهای روی گلو و زیر بدن بلندتر هستند.  موهای روی پره‌های گوش، باید از لبه‌ی پایینی فراتر روند. موهای پرپشت مشخص پشت پاها. زیر دم، موها بلندترین اندازه را دارند و به شکل یک پرچم درمی‌آیند.

رنگ: مشابه رنگ‌های توصیف‌شده برای موهای نرم بخش الف تا ج.

اندازه و وزن/ابعاد مهم

داشهوند: محیط سینه ۳۵ سانتی‌متر است. حداکثر وزن مجاز ۹ کیلوگرم. داشهوند مینیاتوری: محیط سینه ۲۰ تا ۳۵ سانتی‌متر که در سن حداقل ۱۵ ماهگی اندازه‌گیری می‌شود. داشهوند خرگوشی: محیط سینه تا ۳۰ سانتی‌متر که در سن حداقل ۱۵ ماهگی اندازه‌گیری می‌شود. وزن: داشهوند استاندارد می‌تواند تا ۹ کیلوگرم وزن داشته باشد.

نقایص

هر انحرافی از نکات اشاره‌شده باید یک نقص در نظر گرفته شود و جدیت برخورد با این نقص باید متناسب با درجه‌ی آن و تأثیرش بر سلامت و خوشحالی سگ باشد. دندان M3 برای قضاوت در نظر گرفته نمی‌شود. نداشتن ۲ دندان PM1 نباید باعث رد صلاحیت سگ شود. اگر به‌جز M3 دندان‌های دیگر کامل باشند، نداشتن دندان PM2 نقص در نظر گرفته می‌شود. همین‌طور طرز قرار گرفتن دندان‌های بالا و پایین به هر شکلی به‌جز لبه‌های قیچی، نقص است.

نقایص جدی: ضعف، پاهای بلند، بدن روی زمین کشیده شود. نبودن دندان‌ها به‌جز دندان‌های مشخص‌شده در لیست «نقایص» و «نقایص حذف‌کننده». چشم‌های آبی سگ با رنگ پوششی به‌جز خال‌خالی. پره‌ی گوش تیز یا تا شده. بدن بین دو شانه آویزان باشد. کمر خمیده یا گود. گرده‌های ضعیف. پایین‌تنه بالاتر از بالاتنه (قد کفل بلندتر از قد سرشانه‌ها). سینه‌ی خیلی ضعیف. پایین‌تنه‌یا بالاتنه با زاویه‌ی نامناسب. پایین‌تنه‌ی باریک یا کم عضله. پس‌زانو گاوی یا پاهای پرانتزی.

پنجه‌های رو به داخل یا بیرون. انگشت‌های دور از هم. حرکات سنگین، اردکی یا ناهنجار.

نقایص پوشش

داشهوند با موهای نرم: موهای خیلی نرم یا نازک. بدون مو بودن پره‌های گوش. بی‌مو بودن دیگر جاهای بدن. خز خیلی زمخت و پرپشت. دم مانند فرچه. تمام دم یا قسمتی از آن بی‌مو باشد. رنگ سیاه بدون علائم («برند»).

داشهوند با موهای وز: پوشش نرم، چه بلند و چه کوتاه. پوشش بلند که روی تمام بدن ایستاده باشد. موهای فر یا مجعد. خز نرم روی سر. دم پرچمی. نداشتن ریش. نداشتن خز زیرین. خز کوتاه.

داشهوند مو بلند: موهای هم‌اندازه در تمام بدن. موهای مجعد یا پرپشت. پرچمی نبودن دم. کوتاه بودن مو روی گوش‌ها. خز کوتاه. جدا شدن موهای روی کمر به‌طور مشخص. موهای خیلی بلند بین انگشت‌ها.

نقایص حذف‌کننده

خشن یا خیلی خجالتی. هر سگی که نشانه‌های فیزیکی یا رفتاری نامعمول از خود نشان دهد، رد صلاحیت می‌شود. بیش‌ازحد جلو بودن یا عقب بودن فک بالا. کج بودن دهان. موقعیت اشتباه دندان‌های نیش پایین. نداشتن یک یا چند دندان نیش؛ نداشتن یک یا چند دندان پیشین. نداشتن دیگر دندان‌های آسیاب کوچک یا بزرگ به‌استثنای دو دندان PM1، یک دندان PM2 بدون در نظر گرفتن M3 همان‌طور که در بخش نقایص اشاره شد. سینه: جناغ کوتاه. هر نقصی در دم. شانه‌های سست. جلو بودن خرده‌گاه. رنگ سیاه بدون علائم (برند)؛ رنگ سفید خز چه علامت داشته باشد یا نداشته باشد. هر رنگی به‌جز رنگ‌های مشخص‌شده در قسمت رنگ.

پارس کردن
  • ۴:از سر و صدا کردن خوشش میاد!
آموزش‌پذیری
هوش
نام انگلیسی Dachshund
اصل و نسب آلمان
میزان فعالیت
  • بسیار فعال
قد
    12 - 22 سانتی‌متر
پوست و مو
  • کوتاه
وزن
    1 - 10 کیلوگرم
ویژگی‌ها
  • مناسب برای کودکان
  • مناسب برای خانواده‌ها
  • مناسب برای آپارتمان
ریزش مو
  • 5:گاه و بیگاه
طول عمر
    12 - 16 سال
سایز
  • 2:کوچک