خلاصه‌ی تاریخی نژاد دوبرمن: دوبرمن تنها نژاد آلمانی است که نام پرورش‌دهنده‌ی اصلی‌اش فردریش لوییس دوبرمن (۰۲/۰۱/۱۸۳۴-۰۹/۰۶/۱۸۹۴) را بر خود دارد. تصور می‌شود که او مأمور مالیات، مدیر زائدات لاشه‌های کشتارگاه و به‌صورت پاره‌وقت جمع‌آوری‌کننده‌ی سگ بود که می‌توانست به‌طور قانونی تمام سگ‌های آواره را بگیرد.

از بین این سگ‌ها، از حیوان‌هایی که مخصوصاً باهوش بودند، زادگیری می‌کرد. نژاد «سگ قصاب» که در آن زمان هم نسبتاً نژاد خالصی محسوب می‌شد، نقش بسیار مهمی در پدید آمدن نژاد دوبرمن بازی کرد. این سگ‌ها ترکیبی از نوع اولیه‌ی روتوایلر و نژادی از سگ‌های گله در منطقه‌ی توریتگن (Thüringen) بودند که رنگ سیاه با علائم قرمز زنگاری داشتند.

آقای دوبرمن در دهه‌ی هفتاد قرن هجدهم ترکیبی از این سگ‌ها را پرورش داد و نژاد خودش را به وجود آورد که نه‌تنها هوشیار بود، بلکه سگ محافظ، کاری و خانگی بسیار خوبی بود. از آن‌ها معمولاً به‌عنوان سگ محافظ و سگ پلیس استفاده می‌شد. استفاده‌ی گسترده‌ی آن‌ها در کارهای پلیسی باعث به وجود آمدن لقب «سگ ژاندارم» شد. این سگ‌ها همین‌طور در شکار و کنترل جانوران موذی استفاده می‌شدند. با این شرایط، دوبرمن در اوایل قرن ۲۰ به‌طور رسمی به‌عنوان سگ پلیس شناخته می‌شد.

نژاد دوبرمن، سگ‌هایی قوی و عضلانی با اندازه‌ی متوسط هستند. برخلاف وزن زیادشان، سگ‌هایی برازنده و باوقار هستند و این ویژگی‌ها در شکل کلی بدن قابل‌مشاهده است. او به طرز استثنایی به‌عنوان سگ همراه، محافظ و کاری و همین‌طور سگ خانواده مناسب است.

ظاهر کلی نژاد دوبرمن: دوبرمن ساختاری با اندازه‌ی متوسط، قوی و عضلانی دارد. او با خطوط زیبای بدن، قامت مغرورانه و حس اراده‌ی مشهود در صورتش، تصویر ایده‌آل یک سگ است.

تناسبات مهم نژاد دوبرمن: بدن دوبرمن، مخصوصاً در نرها ظاهری تقریباً مربعی دارد. طول بدن، از جلوی سینه تا انتهای کفل در نرها کمتر از ۵% و در ماده‌ها کمتر از ۱۰% بلندتر از قد سرشانه‌ی سگ است.

رفتار/روحیه نژاد دوبرمن:طبیعت دوبرمن دوستانه و آرام است؛ او در مقابل خانواده‌اش بسیار ازخودگذشته است. روحیه‌ی آرام و هوشیاری متوسط برای این نژاد مطلوب است. آستانه خشم متوسط و ارتباط خوب با صاحب از ویژگی‌های لازم دوبرمن هستند. آموزش دوبرمن بسیار آسان است، او از کار کردن لذت می‌برد و توانایی زیادی برای کار کردن دارد و باشهامت و سرسخت است. اعتمادبه‌نفس، بی‌باکی و همچنین سازگاری و توجه برای کنار آمدن با شرایط اجتماعی از ویژگی‌های لازم این نژاد هستند.

سر

بخش جمجمه: قوی و در تناسب با بدن. از دید بالا، سر به شکل گوه دیده می‌شود. از روبه‌رو، بالای سر باید تقریباً مسطح باشد و در نزدیکی گوش‌ها به سمت پایین متمایل نشود. خط بالای پوزه تقریباً صاف و مستقیم به بالای جمجمه می‌پیوندد و از آنجا با کمی قوس به سمت گردن پایین می‌آید. تیغه‌های ابرو رشد کرده‌اند، اما برآمده نیستند. شیار پیشانی قابل‌مشاهده است. استخوان پس سر نباید محسوس باشد. از دید روبه‌رو و بالا دو طرف سر نباید برجسته باشند. برآمدگی کوچک بین آرواره‌ی بالا و پایین و استخوان‌های گونه باید با طول سر هماهنگ باشند. ماهیچه‌های سر باید رشد کرده باشند.

زاویه‌ی اتصال پوزه به جمجمه: ملایم، اما قابل‌مشاهده.

بخش صورت

بینی: سوراخ‌های بینی بزرگ، پهن اما نه‌چندان گرد و کاملاً باز. بینی در کل برآمده نیست. در سگ‌های سیاه، بینی نیز سیاه است، در سگ‌های قهوه‌ای کمی روشن‌تر است.

پوزه: پوزه باید بزرگ، قوی، عمیق و در تناسب با قسمت بالایی سر باشد. خط دهان باید بزرگ باشد، به‌طوری‌که گوشه‌های دهان به دندان‌های آسیاب برسد. همین‌طور پوزه باید در نزدیکی دندان‌های پیشین عمق خوبی داشته باشد.

لب‌ها: باید تنگ و چسبیده به آرواره باشند که باعث می‌شود دهان کاملاً بسته شود. لثه‌ها باید تیره‌رنگ باشند؛ در سگ‌های قهوه‌ای ممکن است لثه‌ها کمی روشن‌تر باشند.

آرواره‌ها/ دندان‌ها: آرواره‌ی پایین و بالای پهن و قدرتمند. دندان‌های بالا و پایین به شکل لبه‌های قیچی بر هم قرار می‌گیرند (دندان‌های بالایی اندکی جلوتر از دندان‌های پایینی هستند). ۴۲دندان کامل با اندازه‌ی متوسط که به‌درستی در دهان جا گرفته‌اند.

چشم‌ها: اندازه‌ی متوسط، بیضی‌شکل و تیره‌رنگ. برای سگ‌های قهوه‌ای، رنگ روشن‌تر هم مجاز است. پلک‌ها چسبیده به چشم‌ها هستند و با مو پوشیده شده‌اند. گوش‌ها: گوش‌ها باید طبیعی باشند و اندازه‌ی مناسبی داشته باشند؛ در بالاترین نقطه‌ی جمجمه در دو طرف سر قرار دارند و در حالت ایده‌آل بر روی گونه‌ها افتاده‌اند.

گردن: گردن باید طول خوبی داشته باشد و متناسب با بدن و سر باشد. گردن خشک و عضلانی است. خط بالای گردن به‌تدریج رو به بالا می‌رود و اندکی قوس‌دار است. دوبرمن گردنش را باشکوه و وقار بالا نگه می‌دارد.

بدن

سرشانه‌ها: باید طول و قد خوبی داشته باشند، به‌خصوص در سگ‌های نر و به این صورت، باعث مورب بودن خط بالای بدن از سرشانه‌ها تا کفل می‌شود.

کمر: کوتاه و محکم، با پهنای خوب و عضلات زیاد.

گرده: با پهنای خوب و عضلات زیاد، گرده‌ی سگ‌های ماده می‌تواند اندکی بلندتر باشد تا فضای لازم برای شیر خوردن توله‌ها را ایجاد کند.

کفل: باید اندکی افتاده باشد. ظاهری گرد دارد. نه صاف است و نه‌چندان مورب است. با پهنای خوب و عضلات زیاد دارد. فاصله‌ی استخوان ساکروم تا پایه‌ی دم اصلاً محسوس نیست.

سینه: طول و عمق سینه باید در تناسب با طول بدن باشند. عمق سینه با دنده‌هایی که اندکی خمیده‌اند، باید تقریباً ۵۰٪ قد سرشانه‌ی سگ باشد. سینه پهنای خوبی دارد و مخصوصاً جلوی سینه بسیار رشد کرده است.

خط زیر بدن و شکم: خط زیر بدن از انتهای استخوان سینه تا لگن به طرز قابل‌توجهی بالا می‌رود.

دم: دم طبیعی است و در حالت ایده‌آل با اندکی قوس بالای بدن حمل می‌شود.

پاها

بالاتنه

ظاهر کلی: پاهای جلو از هر طرف که دیده شوند، صاف، عمودی، قوی و بزرگ هستند.

شانه‌ها: تیغه‌ی شانه بافاصله‌ی کم روی سینه قرار می‌گیرد و هر دو لبه‌ی تیغه‌ی شانه عضلانی هستند و به بالاترین مهره‌های سینه می‌رسند، تا حد امکان مورب هستند و عقب قرار دارند و با خط افق زاویه‌ی تقریباً ۵۰ درجه می‌سازند.

بازو: طول خوبی دارد و عضلانی است.

آرنج: نزدیک به بدن قرار دارد و رو به بیرون نیست.

ساعد: قوی و صاف، با عضلات زیاد، طول ساعدها با ابعاد بدن هماهنگ است.

کارپوس (مچ): قوی. متاکورپوس (خرده‌گاه): استخوان‌های قوی، از دید روبه‌رو عمودی و از دید کنار اندکی مورب هستند. پنجه‌های جلو: پنجه‌ها کوتاه و محکم هستند. انگشت‌ها خمیده هستند (مانند پنجه‌های گربه). ناخن‌های کوتاه و سیاه.

پایین‌تنه

ظاهر کلی: از دید پشت، دوبرمن به دلیل ماهیچه‌های لگنی بزرگ در گرده و کفلش، به نظر پهن و گرد می‌رسد. عضلات لگن که به سمت ران و ساق پا هستند، باعث توسعه‌ی عرضی بدن در قسمت ران‌ها، مفصل زانو و ساق پاها می‌شود. پاهای عقب قوی، صاف هستند و به موازات یکدیگر قرار دارند.

ران: طول و عرض خوب، عضلانی. زاویه‌ی مناسب با مفصل لگن. زاویه‌ی ران با خط افق تقریباً بین ۸۰-۸۵ درجه دارد.

زانو: مفصل زانو، قوی است و با ران، ساق پا و کاسه‌ی زانو شکل گرفته است.

ساق پا: طول متوسط و در تناسب با طول کلی پایین‌تنه.

مفصل پس‌زانو: قدرت متوسط. موازی. ساق پا در مفصل پس‌زانو به خرده‌گاه متصل می‌شود.

متاتارسوس (خرده‌گاه عقبی): کوتاه است و به‌صورت عمودی روی زمین قرار می‌گیرد.

پنجه‌های عقب: مانند پنجه‌های جلو، انگشت‌های پنجه‌های عقب کوتاه، خمیده و نزدیک به هم هستند. ناخن‌ها سیاه و کوتاه.

طرز راه رفتن/ حرکت کردن: طرز راه رفتن برای توانایی کار کردن و ظاهر کلی، بسیار مهم است. طرز راه رفتن، منعطف، باوقار، چابک، آزادانه و بلند است. پاهای جلو تا حد ممکن قدم‌های بلند برمی‌دارند. پایین‌تنه، نیروی پیشرانه‌ی قوی ایجاد می‌کند. پای جلو یک طرف و پای عقب سمت مخالف به‌طور هم‌زمان حرکت می‌کنند. کمر، رباط‌ها و مفاصل باید استوار و محکم باشند.

پوشش

پوست: پوست کاملاً به بدن چسبیده و رنگی است.

موها: موها کوتاه، سخت و ضخیم و نرم هستند و در همه جای بدن به‌طور یکنواخت پخش‌شده‌اند. داشتن خز زیرین مجاز نیست.

رنگ

دوبرمن دو نوع رنگی دارد: سیاه یا قهوه‌ای با علائم مشخص و واضح قرمز زنگاری (نشانه‌های برنزی). نشانه‌های برنزی روی پوزه، گونه‌ها، بالای ابرو، روی گلو، دو لکه روی جلوی سینه، متاکارپوس، متاتارسوس و پنجه‌ها، داخل ران پاهای عقب، روی ساعدها و زیر دم قرار دارند.

اندازه و وزن

قد سرشانه‌ها: نرها: ۶۸-۷۲ سانتی‌متر. ماده‌ها: ۶۳-۶۸ سانتی‌متر. حالت مطلوب، اندازه‌ی متوسط است.

وزن: نرها: حدود ۴۰-۴۵ کیلوگرم. ماده‌ها: حدود ۳۲-۳۵ کیلوگرم.

نقایص

هر انحرافی از نکات اشاره‌ شده باید یک نقص در نظر گرفته شود و جدیت برخورد با این نقص باید متناسب با درجه‌ی آن و تأثیرش بر سلامت و خوشحالی سگ و توانایی او برای انجام وظیفه‌ی سنتی‌اش باشد.

نداشتن دگردیسی جنسی؛ کم عضله بودن؛ خیلی سبک یا خیلی سنگین؛ پاهای خیلی بلند؛ استخوان‌های ضعیف. سر خیلی سنگین، خیلی باریک، خیلی کوتاه یا خیلی بلند؛ زاویه‌ی اتصال پوزه به جمجمه‌ی خیلی زیاد یا خیلی کم؛ بینی فرورفته، خط بالای جمجمه با زاویه‌ی مناسب مورب نیست.

آرواره‌ی پایین ضعیف، چشم‌های گرد یا باریک، گونه‌های خیلی بزرگ، آویخته بودن دو طرف پوزه، چشم‌های خیلی باز یا خیلی فرورفته، گوش‌ها با موقعیت خیلی بالا یا خیلی پایین، زاویه‌ی دهان باز، کمر خمیده یا فرورفته، عمق یا عرض کم سینه، دم خیلی پایین، کفل مورب، فرورفتگی شکم خیلی کم یا خیلی زیاد، زاویه‌ی کوچک بالاتنه، پایین‌تنه با زاویه‌ی خیلی کم یا خیلی بزرگ، آرنج سست، پنجه‌های نزدیک به هم یا خیلی بافاصله، پس‌زانوی گاوی، پس‌زانوهای دور از هم، پنجه‌های نرم یا باز، انگشت‌های کج، ناخن‌های کم‌رنگ، علامت‌های برنزی خیلی روشن یا ناواضح، علائم محو، ماسک خیلی تیره، لکه‌ی بزرگ سیاه روی پاها، علائم روی سینه نامشخص یا خیلی بزرگ، موهای بلند، نرم، فر یا کدر.

پوشش کم‌پشت، قسمت‌های بدون مو روی بدن، تفاوت بیش از ۲ سانتی‌متر اندازه با حالت استاندارد، درجه‌ی کیفیت را کمتر می‌کند. راه رفتن نامتعادل به‌خصوص آهسته راه رفتن.

نقایص حذف‌کننده

سگ‌های خشن یا خیلی خجالتی. هر سگی که نشانه‌های فیزیکی یا رفتاری نامعمول از خود نشان دهد، رد صلاحیت می‌شود. چشم‌های زردرنگ؛ چشم‌ها با دو رنگ متفاوت، جلو یا عقب بودن آرواره‌ی پایین، روی هم قرار گرفتن دندان‌های بالا و پایین، نداشتن دندان مطابق فرمول، لکه‌های سفید، خز زیرین قابل‌مشاهده، سگ‌هایی که تفاوت قدی بیشتر یا کمتر از ۲ سانتی‌متر با استاندارد دارند.

پارس کردن
  • 3:معمولی
آموزش‌پذیری
هوش
نام انگلیسی Doberman
اصل و نسب آلمان
میزان فعالیت
  • بسیار فعال
قد
    60 - 71 سانتی‌متر
پوست و مو
  • بلند
وزن
    27 - 36 کیلوگرم
ویژگی‌ها
  • از نژادهای سایز معمولی
  • از باهوش‌ترین نژادها
طول عمر
    10 - 12 سال
سایز
  • 4:بزرگ